شب شعر

دنیا همیشه به کام زمین تلخ می‌شود

وقتی تمام آب‌های جهان راکدند

و زمان بغض می‌کند

و ثانیه‌ها

روی جسد‌ ماه راه می‌روند ...

انگار وقتی نمانده است برای توقف زمین

باید دوباره رفت ....

و تا بی‌نهایت شب گریه را سرود ... !

تا فراموشی یک تکرار

مدام نفس نفس می‌زنم ...

لحظه‌ها را ...

تکرار تکرار‌ها را ...

و می‌دانی ؟

انگار

تنها

لاکپشت است که دانسته است ...

دنیا را باید قدم زد ... این چنین آهسته ...

تا به آخر ... !

دراز می کشم و می میرم

مرگ نه سفری بی بازگشت است

و ناگهان محو شدن

مرگ, دوست نداشتن توست

درست آن موقع که باید دوست بداری

جا پایم را دنبال کن

پا برهنه, از خارها گذشته ام

خنده ام را می خواهی ؟

پیدایم کن!

و به من یاد بده

خندیدن را

آغاز زیستن را ....

مبادا دست و دل آدمی را که روزی دلدارت بود

زخمی کنه به کینه ...

صبور باش و ساکت

بغضت را پنهان کن

رنجت را پنهان تر ....

تمـام شــهر از بـس عاشـقی کـردنـد قهـارنـد

مـن امــــا

نـاشـیانـه دوســتت دارم !

بیا و قدری هم با من بمان ...

آزادی گفت:

می آیم، ولی نمی خواهم بمانند تا حلقه به گوش اسارت بشوم ...

تو بیا و آزادی مرا تجربه کن ...

آن وقت، شاید مرا حلقه بگوش خود کنی، و آزاد شوی ...

راوی - خانه هنرمندان ایران

هرکس کتاب ۷۲ صفحه ای عشق - عاشورا- را خوب بخواند،

شیرازه ی سعادت را در زندگی اش گسسته نخواهد دید...

 آنان که رفتند،

کاری حسینی کردند...

آنان که ماندند ، باید کاری زینبـی کنند

و گرنه یزیدی اند ...

و عین،حرف اول عشق است ...

مثل حرف اول عاشورا ...

ای اهل کوفه رحمی، این طفل جان ندارد

خواهد که آب گوید، اما زبان ندارد

دیشب به گاهواره تا صبح دست و پا زد

امروز روی دستم دیگر توان ندارد

آب در کفش هایش پر شده بود . کودک معصومانه به آسمان نگاه کرد . . .

به بــــــاران لبخندی زد .... و گفت :

خدایا گریه نکن درست می شه ....... !

هر محرم که فرا می‌رسد

از روز نخست تا عاشورا

روزها کند می‌گذرند و عطشناک

و من ...

نگران که مباد امروز با آنان باشم که امام حق را

به شمشیر باطل و قساوت سر بریدند

بیمی گنگ که

مرز حق و باطل چه باریک است

مبادا پوستین حق بر باطل پوشانده باشم؛

و به این امید واهی که در خیل حق‌مدارانم ...

اما روز حساب دریابم که

آمدن محرم فرصتی است دوباره تا از خویشتن خویش بازخواست کنم